Heel lang geleden, in een land hier ver vandaan, woonden een man en een vrouw. Na verloop van tijd kregen ze een dochter en ze noemden haar Emma. Omdat achternamen toen nog niet bestonden werd ze later genoemd naar de plaats waar ze vandaan kwam. En dat was Blois.
Blois ligt in Frankrijk en enige jaren geleden brachten we tijdens onze vakantie een bezoek aan deze stad. Lees maar mee in ons vakantieverslag van 1999:
"We reden aan de zuidkant van de Loire en passeerden talloze kastelen. Bij Blois gingen we de stad in, richting kasteel. Helaas was er geen parkeerplaats vrij. We konden dus geen foto's maken, jammer, niets aan te doen. Dat neemt niet weg dat je, als je door de stad rijdt, wel je eigen gedachten hebt ..."
Blois is een gezellige stad, gebouwd op een aantal heuvels. Er zijn vele straten met oude gebouwen en het is er dan ook prettig wandelen. Graag hadden we dat zelf uitgeprobeerd, maar helaas, dat lukte niet. Middenin ligt op een hoogte een kasteel dat eens koninklijke personen tot verblijf diende. De oudste delen dateren uit de 13de eeuw. In de loop der jaren werd er flink gebouwd en uitgebreid, waardoor er een mengsel van bouwstijlen ontstond. Tegenwoordig is het kasteel eigendom van de gemeente. De twee prachtige kerken die er staan dateren uit resp. de 12de (St. Nicolas) en 17de eeuw (St. Louis). De kleine Emma heeft dit allemaal nooit mogen aanschouwen, want zij leefde lang voor die tijd. Toch moet zij wel een belangrijke persoon zijn geweest, want anders zou de herinnering aan haar naam nooit bewaard zijn gebleven.
Emma groeide voorspoedig op en trouwde later met Willem (Guillaume, op z'n Frans) van Poitou. Willem was de graaf van Poitou. De hoofdstad van Poitou was Poitiers, een van de oudste steden van Frankrijk. Oorspronkelijk was het een Keltische nederzetting. Later vestigden de Romeinen zich er en noemden de plaats Limonum. Het was de hoofdstad van de Romeinse provincie Aquitanië. Karel Martel, de opa van Karel de Grote, versloeg hier in 732 de Moren (de slag bij Poitiers).
Ook Emma en Willem kregen een zoon (in 969), die uiteraard net als zijn vader, Willem werd genoemd. Als Guillaume III werd hij later graaf van Poitou en tevens hertog van Aquitanië (als Guillaume V). Ze noemden hem Guillaume le Grand (de Grote). Zijn echtgenote, Agnes van Bourgondië-Ivrea, was veel jonger dan hij: ze scheelden ruim vijfentwintig jaar! Hun nakomelingen verspreidden zich over alle windstreken en een enorme stamboom, zowel in mannelijke als vrouwelijke lijn, was het gevolg. De soms zeer kronkelige takken, soms lopend via een dochter, en dan weer via een zoon, strekken zich uit tot ver buiten de landsgrenzen.
Zoon Willem, bijvoorbeeld. Hij was graaf van Poitiers, hertog van Aquitanië en Gascogne. Nakomelingen van hem kwamen via Aragon (Spanje) in Coimbra (Portugal) terecht. Nuno Velho Cabral de Travassos, een aantal generaties later, vertrok in de dertiger jaren van de 15de eeuw naar het eiland Santa Maria (Azoren). Hij was daar een van de eerste kolonisten. Een achter-achterkleinkind van hem vertrok naar Buenos Aires in Argentinië, waar vele generaties nakomelingen woonden en nog steeds wonen. Op 17 mei 1971 werd daar een meisje geboren. De eerste en laatste letter van haar voornaam, de M en de A, klinken weliswaar samen als Emma, maar wij kennen haar als Máxima.
Willem z'n zus Agnes trouwde met koning Hendrik III van Duitsland. Een van hun nakomelingen, Elsabee van Kleef, trouwde in 1311 met Willem van Brederode, zoon van Dirk van Brederode "de Goede" en Maria van der Lecke. En ook zij kregen een zeer uitgebreid nageslacht. Opa Buijs, die een maand na de geboorte van mijn broer René overleed, heeft nooit geweten dat hij van dit echtpaar afstamde. Weten hoe het precies zit? Lees dan gewoon even verder.
En natuurlijk hebben we een koningin Emma gehad. Haar schoonzoon, prins Hendrik, was in 1914 bij hetzelfde diner aanwezig als marinier Buschmann, onze grootvader. Als we de verhalen mogen geloven die opa Buschmann later aan zijn jongens vertelde zat de prins zelfs naast hem.
"In Rusland kregen de Hollanders een maaltijd aangeboden van de Russische regering, in een gebouw dat het beste te vergelijken is met Carré in Amsterdam. Dat de Tsaar daarbij naast prins Hendrik zat was natuurlijk vanzelfsprekend. Meteen daarnaast zat echter marinier Buschmann. De zaal was volkomen uitverkocht en zat vol Russen die zaten te kijken hoe de Hollanders genoten van de hen voorgezette maaltijd." (De reis naar West-Indië met de "Zeeland")
Op dinsdag 1 april 2014 ging ik met mijn keuzedagkaartje met de trein naar Den Haag, om een bezoek te brengen aan de studiezaal van het NIMH. Het ingebonden tijdschrijft lag al voor mij klaar en de foto, waarvan het bestaan mij al bekend was, heb ik gevonden. Er werden verschillende fotokopieën van gemaakt die ik later thuis heb bestudeerd. De foto was echter te onscherp om de mensen die ik zocht er op te herkennen. Ook een mailtje naar het Koninklijk Huisarchief leidde tot niets: daar was men niet in bezit van deze foto, of andere foto's van de betreffende gebeurtenis. Jammer. Volgens de overlevering zat de zaal vol mensen, die zaten te kijken hoe de Hollanders van de hen voorgezette maaltijd zaten te genieten. En inderdaad klopt dat: het gezelschap werd van bovenaf door velen gadegeslagen. (Bron: Jaarboek van de Koninklijke Marine 1913-1914. Zie ook: Route 14, 100 jaar geleden.)
Zowel grootvader Buschmann als prins Hendrik stamden af van Theodoricus van Bilant en Sophia van der Leck. Ze waren dus, zij het heel ver weg, familie van elkaar. En prins Hendrik z'n achterkleinzoon Willem-Alexander trouwde op 2 februari 2002 met (nu koningin) Máxima. En als je dan tot slot ook nog weet dat Sophia van der Leck en Maria van der Lecke zusters waren, dan wordt het helemaal ingewikkeld ... Of toch niet?
Dit verhaal werd aanvankelijk geschreven ter gelegenheid van de geboorte van Emma Buschmann in 2002 (aangepast in juni 2015).