Het Familiearchief(door Hanny Sinkeldam-Buschmann)
Het hebben van een grote hoeveelheid gegevens, boeken, documenten, correspondentie, foto's en andere belangrijke spullen maakt het wel noodzakelijk om alles zodanig te administreren dat je het, als je iets wilt bekijken, zo kunt vinden. Daarom heb ik onlangs alles geïnventariseerd en staat het overzicht, netjes uitgeprint en in een ringbang opgeborgen, op de boekenplank. En tóch gebeurt het nog regelmatig dat ik loop te zoeken....
En mijn naaste familie vond het ook interessant. Er gingen nogal wat verhalen in de familie rond, en ik was er erg nieuwsgierig naar. Ik ging er wel van uit dat ook anderen belang stelden in wat ik had gevonden. Toch ben ik nooit echt van plan geweest om een soort familieorganisatie op te zetten. Het gebeurde door een ingeving, toen ik met de kinderen en met mijn zus tijdens een uitstapje in de zomervakantie een leuk hebbedingetje zag in een winkel ... Van het geld dat ik had gekregen van iemand voor wie ik iets over zijn voorgeslacht had uitgezocht had ik o.a. een NS-gezinstoerkaart gekocht, waarmee we vier dagen met de trein door heel Nederland konden reizen. De laatste dag gingen we naar Rotterdam, waar mijn zus woont. We kwamen in een winkel waar een prachtig stempeltje lag. Er zat een kaartje bij dat thuis ingevuld moest worden en dan zou de stempel gemaakt worden, precies zoals ik hem wilde hebben. Hoe dat zou zijn wist ik op dat moment nog niet, maar een eigen stempel, stel je voor! Dus, ik kocht het. En na tijdens de terugreis naar huis even diep te hebben nagedacht wist ik het. Nog diezelfde avond vulde ik het kaartje in en stuurde het op. Ongeveer een week later stond de stempel met de naam en het adres van Familiearchief Sinkeldam-Buschmann op mijn bureau. Ik had nog een paar correspondentiekaarten, voorzag ze van een afdruk van het pasgekochte stempeltje en zette er een datum op: 25 juli 1986. Die stuurde ik naar mijn familie en zo werd de oprichting van het Familiearchief een feit. Het kreeg helemaal een officieel tintje toen ik op 12 oktober van dat jaar van mijn zuster en zwager zelfgemaakt briefpapier kreeg. Geruime tijd later begon ik met het in eigen beheer uitgeven van een blad: De Schakel. Het kreeg die naam vanwege het simpele feit dat wij, niet alleen individueel maar ook als gehele generatie, een schakel zijn tussen toen en toekomst. Wat wij van onze voorouders meekregen, geven wij weer door aan het volgende geslacht. In totaal zijn er negen jaargangen verschenen, de laatste in 1998. Degenen onder u die nog altijd hopen op een vervolg moet ik helaas teleurstellen: de tiende jaargang zal er niet komen. En wat het stempeltje betreft: het staat al enige jaren niet meer op mijn bureau maar in het kastje daaronder en aan de voorraad inkt lijkt maar geen einde te komen!
|