... en als je dan al die opa's, oma's, neven, nichten, ooms, tantes, oud-ooms en achterneven
bij elkaar
ziet, gekoppeld aan die voorpret, weet je dat familie hebben een bijzonder
waardevol bezit is - en dat mag je best geluk
noemen.
(Uit: Maak van Geluk een gewoonte, Emile Ratelband, 1994)
Al maanden van tevoren hoorde ik het: er zou een familiereünie worden georganiseerd. Normaal gesproken zou ik dat geweldig gevonden hebben maar mijn hoofd stond er toen niet naar vanwege het overlijden van mijn broer René ... Maanden later kreeg ik een e-mail waarin ik werd uitgenodigd. Het familiegebeuren zou op 20 september plaatsvinden: mijn verjaardag. Voor mij een bijzondere dag, want ik zou de leeftijd van 65 jaar bereiken. Lang hoefde ik er niet over na te denken en ik nam de uitnodiging aan.
En toen was het zo ver. De avond tevoren belde Minou, dochter van Emile, om af te spreken voor
de volgende dag. Zij zou me ophalen van het station te Arnhem. Ik zei dat ze me kon herkennen aan de tas die ik mee zou nemen:
een bruine met daarop een blauwe, geborduurde afbeelding van een boot. Omdat ik niet zeker wist of ik de aansluiting in Zaandam
zou halen (slechts drie minuten overstaptijd) spraken we af dat ik onderweg contact met haar zou opnemen. Als ze de telefoon
niet opnam zou ze me later terugbellen. En o ja, ze was lang, leek op haar vader en reed in een blauwe Volvo.
Die zaterdagochtend ging ik vroeg de deur uit want ik had er geen flauw idee van of er plek was op het parkeerterrein bij
het station. Toen ik daar aankwam bleek er voldoende parkeergelegenheid te zijn en ik had dus tijd genoeg om mijn jas op te
vouwen en in de plastic draagtas te doen. Wie weet had ik hem later op de dag nodig, want er was in het oosten van het land
wel het een en ander voorspeld ...
Slechts iets later dan de dienstregeling aangaf vertrok de trein uit Purmerend, richting station Weidevenne. Toen de trein
zich daar weer in beweging zette nam de snelheid al gauw toe. Het weer zag er goed uit. Binnen was het 23°C en buiten
20°C. De trein reed 137 km per uur en kwam te Zaandam gelijk aan met de trein die ik moest hebben. Gauw uitstappen dus,
het perron oversteken en instappen. Gelukkig had ik hem net gehaald. Ik zat wel in de verkeerde coupé (eerste klas),
maar daar kwam ik op tijd achter. Snel naar een andere coupé en kort daarop vertrok de trein.
Het was druk in de trein. Bij het raam zaten twee jonge mannen tegenover elkaar gezellig te praten. Tegenover mij zat een
aardige vrouw met een gezicht dat ik beslist zou onthouden. Ik reis liever vooruit maar dat zat er even niet in. Toen beide
mannen en de vrouw later uitstapten wisselde ik vlug van plaats en zat daarna bij het raam. De andere vrijgekomen plaatsen
waren ook niet lang leeg en het duurde niet lang of we raakte gezellig aan de praat.
Ik pakte mijn telefoon en belde het nummer dat ik had opgeschreven. Inderdaad kreeg ik het antwoordapparaat toen ik Minou
belde en, zoals ze had beloofd, belde ze later terug. De trein was toen al bijna in Arnhem. Het was druk in de stad, zei ze,
en het zou haar niet lukken om op de afgesproken tijd bij het station te zijn.
De trein was keurig op tijd in Arnhem en ik verliet het station aan de Sonsbeekzijde. Dat had ik bij eerdere reünies
ook gedaan en daar wachtte ik op Minou. Misschien vijf minuutjes, langer duurde het niet. Ik stapte in en samen reden we weg,
richting Beek. Montferland, wat een prachtig gebied!
In Beek aangekomen stonden er al enige gasten voor de nog gesloten deur. Even later ging de deur open en konden allen
naar binnen. Ik ook. Twee kinderen kwamen me tegemoet: Royce, die ik al eerder gezien had bij de
reünie van 2007 (toen was ze een paar weken oud en lag in de armen van haar moeder) en Emilio,
haar later geboren broertje. Wat een lekker joch, gek op z'n vader!
Het was mooi weer en dat kwam goed uit, want het was de bedoeling alles buiten te laten gebeuren. Er stond een grote
partytent, er was koffie, cake en nog veel meer. Ik maakte kennis met de andere gasten. Velen had ik in 2007 al gezien en
bijna iedereen wist wie ik was: de mevrouw van het boekje, van de genealogie.
Wat was het ontzettend leuk om met allen een praatje te kunnen maken. Ook al zijn we slechts heel ver aan elkaar verwant
(we hebben gezamenlijke bet-betovergrootouders: "mijn" Charlotta was een zus van "hun" Derk Jan), het voelt als familie. Ik voelde me welkom, heel erg welkom, een heerlijk gevoel!
Onze gesprekken gingen uiteraard voornamelijk over genealogie, want juist daardoor was ik met de familie in contact gekomen.
In de genealogie (de stamboom) stonden toch een paar dingetjes die niet helemaal klopten en die zouden dus moeten worden
gecorrigeerd, hier en daar aangevuld, maar dat zou later wel gebeuren, per e-mail. Maar ook over andere onderwerpen. Zo
vertelde ik aan Jannie dat ik jaren geleden ook met numerologie bezig was geweest.
Bij de numerologie heeft elke letter een bepaalde waarde en zowel mijn familienaam (Buschmann) als die van hun (Ratelband)
komt na enig rekenwerk uit op 5. In het boekje dat ik ooit gelezen heb, geschreven door Kathleen Roquemore,
staat bij de beschrijving van de erfelijke eigenschappen van de 5:
"Van huis uit bent u een vrijbuiter die absoluut niet tegen knellende banden kan. U hebt een grote hekel aan regelmaat en routine en bent dol op veranderingen, reizen en dingen onderzoeken. U bent weetgierig, u zoekt naar steeds nieuwe ervaringen en uitdagingen".
Leuk, maar hoeveel waarde je er aan moet hechten moet ieder voor zichzelf bepalen.
Emile vertelde dat hij een rijtuig had gehuurd. Ongeveer twintig mensen konden er mee. Wie wilde mocht zijn hand opsteken, de anderen zouden nu soep gaan eten. Natuurlijk stak ik mijn hand op: die kans wilde ik niet aan mij voorbij laten gaan.
Een prachtige rit door het mooie Montferland volgde. We reden tussen de maïsvelden door,
soms over smalle zandwegen, werden door wielrenners ingehaald en ondertussen maakte ik vele foto's. Af en toe voelde ik me wel
wat door elkaar geschud maar dat zal niemand verbazen.
Het is heel leuk om de gesprekken te horen. Hoe de familierelaties precies in elkaar zitten, wie er nu eigenlijk een zoon,
dochter, oom of tante is van die en die, enzovoort.
Weer terug van het tochtje met het rijtuig waren nu allen die mee waren geweest aan de beurt voor een kop soep. Deze keer
tomatensoep, want de kippensoep was al op. Ergens in de verte was een hard geluid te horen. Zou dat onweer zijn? Het was wel
voorspeld. Enige tijd later barstte de bui los. Noodweer noemen ze zoiets (later hoorde ik dat het thuis de hele dag mooi weer
was). Gelukkig geen harde windstoten, want dan was de partytent waarschijnlijk weggewaaid. Het regende hard, het onweerde,
hagelde en het water liep het terras op. Emile ging onverstoord, drijfnat van de regen, verder met het klaarmaken van het
eten. Ondertussen was ik toch wel erg blij geworden dat ik mijn jas had meegenomen. Niet dat ik hem nodig had tegen de regen
– ik zat onder de luifel – maar ik begon het aardig koud te krijgen.
Na een poosje was het eten klaar en was het gelukkig droog geworden. De door Emile zelf gesneden en gebakken patat smaakte
heerlijk en ook al dat andere lekkers.
Aan alles komt een einde, ook aan een familiereünie. Terwijl de eerste familieleden vertrokken bleven anderen nog geruime tijd. Zij gingen veel later weg, misschien zelfs wel pas "in de kleine uurtjes", zoals in de uitnodiging stond. Zelf kon ik om zes uur met iemand meerijden naar het station in Arnhem. Ik verwachtte niet de trein van 1 minuut over half zeven nog te kunnen halen, maar die van zeven uur was ook prima: dan zou ik om tien over half negen in Purmerend zijn (en om negen uur thuis). Wonder boven wonder – ik moest wel een rood voetgangerslicht negeren, nou ja, er kwam toch niets aan – kwam de trein net aanrijden.
Wat een dag! Tijd om de envelop, die Ingeborg me had toegestopt, te openen. En toen ik zag wat
er in zat werd ik even heel stil ... er zat iets heel bijzonders in met een briefje erbij: "Met een lieve groet, Paula,
Houston, 20 sept. 2014". Heel, heel hartelijk dank!
Ik was al een eind op weg naar huis toen een vrouw de coupé binnenkwam waar ik al zat. We keken elkaar aan. Ze
herkende mijn tas van onze ontmoeting eerder die dag. Heel bijzonder. We zaten naast elkaar gezellig te praten, alsof we oude
bekenden waren – ik moest wel even opletten wanneer we in Zaandam waren – totdat ik in Zaandam moest uitstappen.
Zij moest naar Heerhugowaard. Ook deze keer haalde ik de aansluiting en in Purmerend stond mijn auto nog steeds op dezelfde
plek waar ik hem die ochtend had geparkeerd. Toen ik thuis de brug op reed kwam Dennis naar buiten lopen. Hij opende de poort
voor mij zodat ik het erf kon oprijden.
Lieve mensen, wat was het een mooie dag, wat was het fijn om jullie te ontmoeten. Wat een heerlijke verjaardag, het was er een zoals ik die nog nooit heb beleefd. Allemaal heel hartelijk bedankt!
Hanny Sinkeldam-Buschmann
Zuidoostbeemster, 23 september 2014